spot_img

Amelia – pochodzenie i znaczenie imienia

Mieszanka średniowiecznych imion Emilia i Amalia. Po łacinie oznacza pracowita i dążąca, starająca się. Jej germańskie znaczenie to obrończyni. Angielska wersja niemieckiej Amalii, wywodząca się z amal (pracy). Alternatywnie, może to być wariant imienia Emilia (rywalizująca).

Amelka

Imię Amelia stało się popularne w Anglii, gdy w XVIII wieku niemiecka dynastia hanowerska zasiadła na tronie brytyjskim. Imieniem Amelia została nazwana druga córka Jerzego II (Amelia Sophia Eleanor) i szósta córka Jerzego III. Inną sławną posiadaczką tego imienia była Amelia Earhart (1897-1937), pierwsza kobieta, która dokonała samotnego lotu nad Oceanem Atlantyckim.

Imię Amelia cieszy się dużą popularnością w USA od 1880 roku, choć jej popularność sięga lat sześćdziesiątych. Od tego czasu znacznie podniosła się w rankingu i była piętnastym najpopularniejszym imieniem nadawanym dziewczynkom w 2014 roku.

Odmiany imienia Amelii

  • Odmiany: Emelia, Amilia (angielski), Amalia (Hiszpański), Amalia (Włoski), Amalia (holenderski), Amalia, Amalie, Amelie (niemiecki), Amalia, Amelina (staro-niemiecki), Amelia (polski)
  • Odmiany: Millie, Milly (angielski)
  • Pozostałe języki: Amalija (chorwacki), Amálie (czeski), Amélie, Émeline, Line (francuski), Amália (węgierski), Amalija (litewski), Amália, Amélia (portugalski), Amalia (rumuński), Amália (słowacki), Amalija (słoweński)

Imieniny Amelii

Imieniny Amelii najczęściej obchodzone są 7 października oraz 10 lipca. Amelia może również obchodzić imieniny 5 stycznia, 30 marca.

Słynne Amelie

Imię Amelia od kliku lat przeżywa swój wielki powrót, szczególnie w Polsce. Rodzice nadają je coraz większej ilości nowo narodzonych dziewczynek. Nic w tym dziwnego — Amelia to piękne imię, które nosiło wiele fantastycznych kobiet.

W czasie I wojny światowej pracowała jako asystentka pielęgniarska w szpitalu wojskowym, a następnie studiowała medycynę na uniwersytecie. Kolejno w 1920 roku życie Amelii zmieniło się. Pojechała wraz z ojcem na targi lotnicze i wykonała 10-minutowy lot samolotem. To było to. Gdy tylko samolot opuścił ziemię, Amelia wiedziała, że musi latać.

Amelia — pracowita i stworzona do miłości

Amelia i Amalia to dokładnie te same imiona, choć pierwsza forma spotykana jest o wiele częściej. Pochodzą od starogermańskiego słowa „amal” („amel”), które oznacza tyle, co „pracowity”, „niezmordowany”. Choć w Polsce imię to stało się bardzo popularne w ostatnich latach, warto wiedzieć, że znane jest już od XIV wieku, kiedy w naszym kraju zaczęły się pojawiać pierwsze Amelie. Poprzednim okresem tak dużej jego popularności była epoka romantyzmu. Imię wywodzi się z historii ludu Gotów — okrutnych wojowników, który wieki temu, pod wodzą książąt Amalów, kierowali się ku brzegom Morza Śródziemnego, przez bagna poleskie i pomorskie. Gockie księżniczki o imionach Amalberta, Amalfrieda i Amalgunda, skrótowo nazywano Ameliami. Mimo okrucieństwa, z jakiego zasłynęli mężczyźni z rodu Amalów, kobiety cechowały się opiekuńczością i wrażliwością. Były troskliwe, ciekawe świata, dowcipne i figlarne. Uznawano je za istoty wręcz stworzone do miłości, a jednocześnie bardzo pracowite i niezwyciężone. Nic więc dziwnego, że rodzice z chęcią nadają to imię małym dziewczynkom, wierząc, że takie właśnie będą w przyszłości ich córki.

Rozważna i romantyczna, jak… Amelia

Amelie to kobiety odpowiedzialne i twórcze. Wnikliwie podchodzą do wielu spraw, dzięki czemu są w stanie realizować swoje najskrytsze marzenia. Są subtelne, taktowne i rozważne, szybko potrafią podejmować trafne decyzje, za które nie boją brać się odpowiedzialności i zamiast narzekać, wolą działać. Za to najczęściej cenione są przez pracodawców i współpracowników, i to wróży im zwykle ogromną karierę zawodową. Nie lubią monotonii i nudy, za to często marzą o tym, by ich życie było pełne romantycznych uniesień. Marzy im się miłość aż do grobowej deski, choć z natury są flirciarami i nie stronią od zalotów. Kochają przygody i adrenalinę. Chcą życia pełnego wrażeń i nie chcą czuć się ograniczane przez nikogo, ani nic. Być może właśnie z tego powodu czasami długo odkładają decyzję o ustatkowaniu się. Mimo to, pragną stałych uczuć i dość szybko odkrywają w sobie instynkt macierzyński. Drzemią w nich ogromne pokłady czułości i miłości, które pragną przelać na innych. Ze swoją artystyczną duszą i niechęcią do nudy, Amelie doskonale radzą sobie, jako nauczycielki, przedszkolanki, pediatrzy, akustycy, a nawet… elektronicy.

Znane Amelie

Ze słynnych Amelii, które zapisały się na kartach historii świata, warto wspomnieć Marię Amalię Habsburg — cesarzową i królową Czech, która znana była z nieskazitelnej urody i zamiłowania do polowań oraz podróży. Kolejną sławną Amelią była Maria Amalia Augusta Wittelsbach — ostatnia księżna elektorowa, pierwsza królowa Saksonii i księżna warszawska. Maria Amalia Krystyna Wettyn — najstarsza córka Augusta III Sasa, królewna polska, księżniczka saska, królowa neapolitańska, sycylijska i hiszpańska — również zasłynęła w dziejach świata. Jednak słynne Amelie to nie tylko monarchinie. Amalie Emmy Noether — niemiecka matematyczka i fizyczka — zasłynęła z teorii pierścieni i rozwinięcia algebry abstrakcyjnej. Uznawana jest przez wielu za najważniejszą kobietę w historii matematyki. Sam Albert Einstein był pod wrażeniem jej talentu i właśnie jej przypisywał duży udział w rozwoju swoich kompetencji. Amelia Mary Earhart — kolejna ze sławnych Amelii — była amerykańską pilotką, dziennikarką i poetką, a także pierwszą kobietą, która przeleciała nad Atlantykiem. Portugalka Amália da Piedade Rodrigues była z kolei najwybitniejszą w historii śpiewaczką fado — melancholijnych pieśni, wykonywanych przy akompaniamencie dwóch gitar. Nie bez powodu mówiono o niej „królowa fado”. Nie można także zapomnieć o Amelii Bloomer – działaczki na rzecz praw głosu dla kobiet, a także, co ciekawe, prekursorkę zmiany stylu odzieży damskiej. Amelia Edith Huddleston Barr była z kolei znaną pisarką brytyjską piszącą romanse, a także nauczycielką. Warto też wspomnieć o amerykańskiej aktywistce działającej na rzecz Amerykańskiego Ruchu Praw Obywatelskich – Amelii Boynton Robinson.

Z obecnie żyjących, znanych Amelii, warto wspomnieć Katarzynę Amelię — księżniczkę Oranii, wnuczkę królowej Beatrycze i następczynię tronu; Amélie Nothomb — belgijską pisarkę, autorkę m.in. „Zbrodni hrabiego Neville’a” czy „Dziennika jaskółki”; Amélie Simone Mauresmo — francuską tenisistkę, zwyciężczynię wielkoszlemowych turniejów Australia Open 2006 i Wimbledonu 2006, wicemistrzynię olimpiady w Atenach w 2004 i zdobywczynię Pucharu Federacji; Amelię Vega – pochodzącą z dominikany modelką, piosenkarką i aktorką; a także Amy Deasismont — szwedzką piosenkarkę muzyki pop, która, jako pierwsza w sowim kraju, w tak młodym wieku wydała album z największymi przebojami, znanymi na całym świecie. Patrząc na sławne Amelie, można mieć pewność, że kobiet z tym imieniem zwyczajnie nie da się zapomnieć — często z powodu ich zasług.

Amelia Earhart

Amelia Earhart urodziła się w 1897 roku w Kansas w USA. Nawet jako dziecko nie zachowywała się w sposób typowo „kobiecy”. Wspinała się na drzewa i polowała na szczury za pomocą karabinu, ale nie była szczególnie zainteresowana lataniem. Pierwszy samolot ujrzała w wieku 10 lat i nie zrobiło to na niej żadnego wrażenia. Interesowały ją jednak doniesienia prasowe o kobietach, które odnosiły sukcesy w zawodach zdominowanych przez mężczyzn, takich jak inżynieria, prawo i zarządzanie. Wycinała je i przechowywała.

Amelia Earhart
Amelia Earhart i pasja do latania

W czasie I wojny światowej pracowała jako asystentka pielęgniarska w szpitalu wojskowym, a następnie studiowała medycynę na uniwersytecie. Kolejno w 1920 roku życie Amelii zmieniło się. Pojechała wraz z ojcem na targi lotnicze i wykonała 10-minutowy lot samolotem. To było to. Gdy tylko samolot opuścił ziemię, Amelia wiedziała, że musi latać.

Amelia znalazła więc nauczycielkę i zaczęła uczyć się latać. Podejmowała się różnych zajęć dorywczych, aby zapłacić za lekcje, a także zaoszczędziła trochę pieniędzy i pożyczając resztę, kupiła samolot z drugiej ręki. Samolot był koloru jasnożółtego i nazwała go „Canary”. W 1922 r. wzniosła „Canary” do wysokości ponad 4.2 kilometra, łamiąc tym samym rekord wysokości wśród kobiet.

Pierwszy przelot przez ocean Atlantycki

W 1928 roku Amelia była zatrudniona jako pracownik socjalny w Bostonie, kiedy to otrzymała niesamowity telefon z zaproszeniem do udziału wraz z pilotem Wilmerem Stultzem w przelocie przez Atlantyk. Organizatorem lotu był amerykański wydawca George Putnam. Oficjalnym tytułem jaki otrzymała Amelia był „dowódca”, ale sama powiedziała, że jest tylko pasażerką. Mimo tego była pierwszą kobietą, która przeleciała się przez Atlantyk. Stała się sławna, napisała książkę o przeprawie (zatytułowaną „20 godzin, 40 minut”, nazwa pochodzi od długości trwania lotu) i podróżowała po kraju prowadząc wykłady. George Putnam był dla niej jak menedżer, a ostatecznie poślubiła go w 1931 roku.

Amelia Earhart – w pojedynkę przez Atlantyk

W 1932 roku Amelia poleciła w pojedynkę przez Atlantyk, co wcześniej zrobiła tylko jedna osoba, Lindbergh. Z powodu złej pogody została zmuszona do lądowania na środku pola w Irlandii. W tym locie pobiła kilka rekordów: pierwsza kobieta, która wykonała przelot samotnie, najdłuższy dystans bez międzylądowania dla kobiet, czy najkrótszy czas lotu.

W tym czasie była naprawdę sławna. Otrzymała Zaszczytny Krzyż Lotniczy (pierwszy jaki otrzymała kobieta), napisała kolejną książkę i kontynuowała wykłady. Zaprojektowała również kombinezon lotniczy dla kobiet, a następnie inne ubrania dla kobiet, które prowadziły aktywny tryb życia.

Tragiczny finał Amelii Earhart

Przez następne kilka lat Amelia kontynuowała łamanie wszelkiego rodzaju rekordów lotniczych, ale nie wszyscy byli zadowoleni z idei kobiety żyjącej takim życiem, jakie prowadziła Amelia. Jeden artykuł z gazety dotyczący Amelii zakończył się pytaniem „Ale czy potrafi ona piec ciasto?

Kiedy miała prawie 40 lat, Amelia zdecydowała, że jest gotowa na ostateczne wyzwanie – zostać pierwszą kobietą, która wykona lot dookoła świata. Pierwsza próba nie powiodła się (ze względu na uszkodzony samolot), ale spróbowała ponownie w czerwcu 1937 r. z nawigatorem Fredem Noonanem. Zdecydowała, że będzie to jej ostatni długodystansowy „rekordowy” lot.

Wszystko poszło gładko i w lipcu wylądowali w Nowej Gwinei. Następnym etapem było przedostanie się z Nowej Gwinei na wyspy Howland, maleńkiego miejsca na Oceanie Spokojnym, ale w połowie lotu samolot, nawigator i pilot nagle po prostu zniknęli. Natychmiast rozpoczęto misję ratunkową, ale nie znaleziono niczego. Rząd Stanów Zjednoczonych wydał 4 miliony dolarów na poszukiwanie Amelii, co czyni go najdroższym poszukiwaniem ratunkowym drogą powietrzną i morską w historii. Ku jej pamięci zbudowano latarnię morską na wyspie Howland.

Amelia zawsze wiedziała, że to, co robi, jest niebezpieczne i że każdy lot może być jej ostatnim. Pozostawiła list dla męża, że zna niebezpieczeństwa, ale chciała robić to, co robiła. Ludzie wciąż spekulują o tym, co mogło się stać z Amelią i Fredem Noonanem. Istnieją nawet teorie, że mogli oni wylądować na nieznanej wyspie i żyć tam przez wiele lat. Inna (najbardziej prawdopodobna) teoria mówi, że została pojmana przez wywiad japoński i zginęła w japońskiej niewoli na wyspie Saipan. Niezależnie od tego, co się stało, Amelia Earhart została zapamiętana jako odważny pionier zarówno w dziedzinie lotnictwa, jak i dla samych kobiet.

Amelia Bloomer

Amelia Bloomer urodziła się 27 maja 1818 roku w Homer w stanie Nowy Jork. Pracowała na rzecz praw kobiet i należała do ruchów na rzecz prawa głosu. Jest najbardziej znana z tego, że opowiadała się za reformą ubioru, która obejmowała luźniejsze bluzki i krótkie spódnice z parą spodni pod spodem. Strój był nazywany „bloomers” od jej nazwiska. Zmarła w 1894 roku.

Amelia Bloomer

Wczesne życie i aktywizm Amelii Bloomer

Urodzona Amelia Jenks w dniu 27 maja 1818 roku, w Homer w Nowym Jorku, Amelia Bloomer była kobietą znaną najbardziej z propagowania pewnego stylu reformy ubioru, a także z pracy na rzecz praw kobiet. Bloomer uczęszczała do lokalnej szkoły publicznej, uzyskując ograniczone wykształcenie. W późnych latach nastoletnich przez krótki czas była nauczycielką, a następnie została opiekunką w pobliskiej rodzinie.

Pracując jako guwernantka, poznała Dextera Bloomer, który był redaktorem i współwłaścicielem lokalnej gazety, Seneca Falls County Courier. W 1840 r. poślubiła Bloomera i przeniosła się do Seneca Falls. Tam pojawiała się w życiu towarzyskim, stając się aktywnym członkiem organizacji kościelnych i społecznych. Amelia Bloomer była głęboko zaangażowana w ruch wstrzemięźliwości. Za zachętą męża zaczęła pisać o sprawach społecznych dla swojej gazety.

Amelia Bloomer jako reformator społeczny

W 1848 roku Amelia Bloomer przystąpiła do Pierwszej Konwencji Praw Kobiet, która odbyła się w Seneca Falls. Bloomer była tam głównie jako obserwatorka, ale w następnym roku zaczęła działać, tworząc The Lily, gazetę o wstrzemięźliwości. Wyjaśniła swoją misję, mówiąc: „To kobieta przemawia przez The Lily. To także ważny temat, że przychodzi, zanim opinia publiczna zostanie wysłuchana. Nieumiarkowanie jest wielkim wrogiem dla jej spokoju i szczęścia„, jak podaje strona internetowa Women’s Rights National Historical Park.

Dzięki zachęcie ze strony rezydentki Seneki Falls i prawej działaczki kobiecej Elizabeth Cady Stanton, publikacja poruszyła także palące problemy kobiet w tamtych czasach. Stanton przyczyniła się także do redakcji innych artykułów do gazety. Wraz z promowaniem prawa wyborczego dla kobiet, Bloomer również opowiedziała się za reformą ubioru kobiet. W tym czasie kobiety zwykle nosiły ograniczone stroje, a także kilka halek pod sukienkami. Amelia Bloomer zasugerowała, żeby kobiety przyjęły nowy styl noszenia luźniejszych bluzek i spódnic, które zatrzymują się na kolanie, z parą spodni pod spodem. Chociaż inni nosili ten styl wcześniej, to Amelia Bloomer sprawiła, że stało się powszechnie znane; strój został nazwany po niej „bloomers”.

Amelia Bloomer stwierdziła później:

Gdy tylko okazało się, że mam na sobie nową sukienkę, listy napływały do mnie setkami od kobiet z całego kraju, pytając o suknię i wzory – pokazując, jak gotowe i niespokojne kobiety miały zrzucić ciężar długich, ciężkich spódnic.

Późniejsze lata Amelii Bloomer

Wraz z mężem Amelia Bloomer przeprowadziła się do Ohio w 1853 roku. Para przeniosła się do Council Bluffs w stanie Iowa dwa lata później. Chociaż w tym samym roku przestała publikować artykuły w The Lily, w 1855 roku, Bloomer kontynuowała pisanie na tematy społeczne i polityczne. Pracowała także w imieniu praw kobiet, angażując się w ruch kobiet w swoim nowym miejscu zamieszkania. W 1873 roku pomaga kobietom uzyskać prawo do głosowania w Ohio.

Amelia Bloomer zmarła 30 grudnia 1894 r. w wieku 76 lat w Council Bluffs w stanie Iowa. Pamiętana głównie ze względu na styl kobiecej mody, była także ważną postacią ruchu na rzecz praw kobiet. Jej wysiłki zapamiętano na wiele wymiarów, między innymi stając się imiennikiem corocznej feministycznej listy książek: The Amelia Bloomer Project wyróżnia najlepsze feministyczne książki dla młodych czytelników.

Amelia Vega Polanco

Amelia Vega Polanco urodziła się 7 listopada 1984 roku w Santiago de los Caballeros, w Republice Dominikany. Amelia została pierwszą dominikanką, która otrzymała tytuł Miss Universe w 2003 r. W wieku 18 lat była najmłodszą zwyciężczynią od 1994 r.

Amelia Vega

Ojciec Amelii Vega, Otto Vega, jest lekarzem medycyny ogólnej z biurami w Nowym Jorku i Miami. Jej matka, Patricia Polanco Alvarez, również urodziła się w Santiago de los Caballeros, jest licencjonowanym pilotem, a była wcześniejszą posiadaczką tego tytułu, która reprezentowała Dominikanę podczas konkursu Miss Świata w 1980 roku. Vega jest siostrzenicą nagrodzonego Grammy piosenkarza Juana Luisa Guerry.

Amelia Vega – kariera

Amelia Vega pojawiła się w okładce kilku magazynów, począwszy od Mujer Unica and Oh! Magazine, do znanego na całym świecie Cosmopolitan, Caras, Vanidades, Harper’s Bazaar, Glamour, Selecta. Od 4 lat jest także wiodącą kreacją kampanii kosmetycznych firmy Cover Girl.

Amelia Vega zadebiutowała jako piosenkarka ze swoim wujem „Juan Luis Guerra” w Madison Square Garden i American Airline’s Arena. Po jej rządach, gdy tytuł Miss Universe dobiegł końca, Amelia pracowała jako gospodarz reality show Voces de América, który wyemitowano w sieci Telemundo. Była także gospodarzem kilku edycji „Festival Presidente”, w których wzięło udział ponad 60 000 osób, a następnie gościła „Suegras”, reality show emitowanym w USA i Ameryce Południowej. Jej filmowy debiut odbył się w 2005 roku, z udziałem w filmie Zaginione miasto w reżyserii Andy’ego Garcii. Miała również okazję wystąpić w Homie Spumoni, filmie z Donaldem Faisonem. oraz Whoopi Goldberg, który został zaplanowany i wydany latem 2008 roku. W 2010 roku została gospodarzem meksykańskiego reality show „Segunda Oportunidad” z chilijskim Rafaelem Aranedą. Wystąpiła także w filmie „Mi corazoncito” z grupy muzyki dominikańskiej bachaty Aventura.

Amelia Edith Huddleston Barr

Amelia Edith Huddleston Barr urodziła się 29 marca 1831 r. w Ulverston w hrabstwie Lancashire w Anglii jako Amelia Edith Huddleston u wielebnego Williama Huddlestona. Jej ojciec był pastorem metodystów.

Amelia Edith Huddleston Barr

Uczyła się muzyki i literatury w szkole dla dziewcząt. W 1850 roku poślubiła Roberta Barra, księgowego z Glasgow, a cztery lata później wyemigrowała do Stanów Zjednoczonych. Mieszkali krótko w Chicago i Memphis, aw 1856 r. Osiedlili się w Austin w Teksasie, gdzie Barr znalazł zatrudnienie jako audytor w stanie Teksas. Tam jej mąż i troje z ich sześciorga dzieci zmarło smutną śmiercią z powodu żółtej febry w 1867 roku.

Życie społeczne i zawodowe Amelii Edith Huddleston Barr

W ciągu dziesięciu lat, kiedy Austin był ich domem, Amelia Barr brała czynny udział w życiu społecznym stolicy pogranicza i pisała w swoim dzienniku żywe obrazy wielu Teksańczyków oraz lokalnych wydarzeń i scen. W 1914 roku wiele z tego materiału pojawiło się w jej autobiografii „Wszystkie dni mojego życia!” Jej relacje obejmowały kobiety, Sam Houston, Indian, którzy odwiedzili stolicę i lokalne sprawy dotyczące wojny domowej.

Chociaż nie pokazywała tego na zewnątrz, Amelia Barr była mistyczna i głęboko religijna. Jej życiem rządziły intuicje i prorocze sny, z których wiele odnosiło się w uderzających szczegółach.

Wraz z trzema pozostałymi córkami, Amelia Barr przeprowadziła się do Ridgewood w stanie New Jersey w 1868 roku. Przyjechała tam, aby nauczać trzech synów wybitnego obywatela, Williama Libby’ego, i otworzyła szkołę w małym domu. Ten budynek wciąż stoi na południowo-zachodnim rogu ulic Van Dien i Linwood. Amelia Barr nie lubiła Ridgewood i nie pozostała tam przez bardzo długi czas. Wyjechała wkrótce po sprzedaży opowiadania do magazynu. W 1869 r. przeniosła się do Nowego Jorku, gdzie zaczęła pisać dla religijnych periodyków i publikować serię pół-historycznych opowieści i powieści.

W 1891 roku, kiedy osiągnęła większy sukces, ona i jej córki przeniosły się nad rzekę Hudson do Cornwall-on-Hudson w stanie Nowy Jork, gdzie odnowiły dom na zboczu góry Storm King Mountain i nadały mu nazwę Cherry Croft. Nazwa została przypisana do tego okresu jej kariery, który był najbardziej produktywny i udany. Pozostała tam, dopóki nie zamieszkała z córką Lilly w White Plains w jej ostatnich latach. W Nowym Jorku była zatrudniona jako guwernantka, zanim zwróciła się do pisania, zawodu, w którym znalazła gotowy rynek dla dziesiątek artykułów, wierszy i opowiadań.

Amelia Barr – powieści, książki i opowiadania

Jej reputacja jako powieściopisarki została mocno ugruntowana dzięki publikacji w 1885 żony Jana Veddera. Alamo, powieść, z której Teksańczycy znali ją najlepiej, została opublikowana w 1888 roku. W latach 1885-1911 jedna firma opublikowała czterdzieści dwie powieści Amelii Barr. Inni wydawcy wydali dodatkowe książki, a także niezliczone, krótsze opowiadania jej pióra. Sukces literacki przyniósł jej komfort, bezpieczeństwo i znaczne środki, a także sławę.

Amelia Edith Huddleston Barr – ostatnia droga

W lipcu 1918 roku miała udar słoneczny i nigdy w pełni nie wyzdrowiała. Zmarła 10 marca 1919 r. W Richmond Hill w Queens w stanie Nowy Jork. Została pochowana na cmentarzu Sleepy Hollow w Tarrytown w stanie Nowy Jork niedaleko jej przyjaciela Louisa Klopscha.

Amelia Boynton Robinson

Amelia Boynton Robinson była pionierką w kwestii praw obywatelskich, a także orędowniczką praw wyborczych Amerykanów afrykańskich. Została brutalnie pobita za pomoc w przeprowadzeniu marszu praw obywatelskich w 1965 r., który stał się znany jako Krwawa Niedziela i zwrócił uwagę całego kraju na Ruch na rzecz Praw Obywatelskich. Była również pierwszą czarną kobietą, która kandydowała do Kongresu w Alabamie.

Amelia Boyton Robinson
Amelia Boynton Robinson – wczesne życie i edukacja

Obrończyni praw obywatelskich Amelia Boynton urodziła się 18 sierpnia 1911 roku w Amelia Platts w George i Anna Platts z Savannah w Gruzji. Jej rodzice byli pochodzenia afroamerykańskiego, Indian Cherokee i pochodzenia niemieckiego. Mieli dziesięcioro dzieci, a kościół był w centrum ich wychowania.

Pierwsze dwa lata studiów Boynton spędziła w Georgia State College (obecnie Savannah State University), a następnie przeniosła się do Tuskegee Institute (obecnie Tuskegee University) w Alabamie. Ukończyła Tuskegee ze stopniem ekonomii, po czym kontynuowała naukę w Tennessee State University, Virginia State University i Temple University. Po pracy jako nauczycielka w Gruzji, Amelia Boynton podjęła pracę jako agent pokazowy w hrabstwie Dallas w amerykańskim Departamencie Rolnictwa w Selmie w Alabamie.

Amelia Boynton Robinson i prawa obywatelskie

W 1930 roku poznała swojego współpracownika, agenta Dallas County Samuela Boyntona. Obaj mieli wspólne gorące pragnienie poprawy życia afroamerykańskich członków ich społeczności, w szczególności współwłaścicieli. Para wyszła za mąż w 1936 roku i miała dwóch synów, Billa Jr. i Bruce’a Carvera. Przez następne trzy dekady Amelia i Samuel wspólnie pracowali nad uzyskaniem praw do głosowania, własności i edukacji dla biednych Afroamerykanów z kraju Alabamy. Wczesna aktywizacja Boyntona obejmowała współzałożenie Ligi Wyborców Hrabstwa Dallas w 1933 r. oraz rejestrację afroamerykańskich wyborców w Selmie od 1930 r. do lat 50. Samuel zmarł w 1963 r., ale Amelia kontynuowała swoje zaangażowanie na rzecz poprawy życia Afroamerykanów.

W 1964 roku, gdy Ruch Praw Obywatelskich nabrał prędkości, Amelia Boynton wzięła udział w mandacie demokratów na miejsce w Kongresie z Alabamy – stając się pierwszą kobietą afroamerykańską, która to uczyniła, a także pierwszą kobietą, która działała jako Demokratyczny kandydat na kongres w Alabamie. Chociaż nie zdobyła swojej pozycji, Boynton zarobił 10 procent głosów. Boynton zdobyła 10% głosów. Również w 1964 roku Amelia Boynton i inny działacz na rzecz praw obywatelskich Martin Luther King Jr. postanowili połączyć swoje wspólne cele. W tym czasie Boynton w dużej mierze działała jako aktywistka w Selmie. Wciąż zaangażowana w zapewnienie wyborów dla Afroamerykanów, zwróciła się do dr Kinga i Konferencji Przywódców Chrześcijańskich Południa o przybycie do Selmy i pomoc w promowaniu tej sprawy. Król chętnie się zgodził. Wkrótce potem on i SCLC założyli swoją siedzibę w domu Boyntona w Selmie. Tam na 7 marca 1965 roku zaplanowali Marsz Selmy do Montgomery. Przybyło około 600 protestujących, aby wziąć udział w wydarzeniu, które miało nosić nazwę „Krwawej Niedzieli”. Na moście Edmunda Pettusa, nad rzeką Alabamą w Selmie, policjanci zaatakowali marszandów gazem łzawiącym. Siedemnastu demonstrantów zostało wysłanych do szpitala, w tym Amelię Boynton, która została pobita do nieprzytomności. Gazetowe zdjęcie Amelii, leżącej krwawo i pobiteej, zwróciło uwagę narodów na tę sprawę. Krwawa niedziela skłoniła prezydenta Lyndona B. Johnsona do podpisania ustawy o prawach wyborczych 6 sierpnia 1965 r., w której Amelia wzięła udział jako gość honorowy tego przełomowego wydarzenia.

Dalsze życie Amelii Boynton

Amelia ponownie wyszła za mąż w 1969 roku, za muzyka o nazwisku Bob W. Billups. Zginął on niespodziewanie w wypadku łodzi w 1973 roku. Amelia w końcu po raz trzeci wyszła za mąż za byłego kolegę z klasy Tuskegee Jamesa Robinsona, a po ślubie przeniosła się z powrotem do Tuskegee. Kiedy Robinson zmarł w 1988 roku, Boynton przebywała w Tuskegee. Pełniąc funkcję wiceprezesa Instytutu Schillera, nadal aktywnie promowała prawa obywatelskie i prawa człowieka.

W 1990 r. Boynton Robinson została uhonorowana Medalem Wolności im. Martina Luthera Kinga. Kontynuowała podróż po Stanach Zjednoczonych w imieniu Instytutu Schillera, który opisuje swoją misję jako „praca na całym świecie w obronie praw całej ludzkości do postępu materialnego, moralnego i intelektualnego”, do 2009 roku. W 2014 roku nowe pokolenie dowiedziało się o wkładzie Amelii Boynton Robinson w Ruch na rzecz Praw Obywatelskich z nominowanego do Oscara filmu Selma, historycznego dramatu o marszach praw wyborczych w 1965 roku. Lorraine Toussaint wcieliła się w postać Amelii.

Rok później Amelia Boynton Robinson została honorowym gościem specjalnym podczas przemówienia prezydenta Baracka Obamy o stanie Unii w styczniu 2015 roku. W marcu tego samego roku, w wieku 103 lat, Amelia Boynton Robinson wraz z prezydentem Obamą przemaszerowała z innym działaczem na rzecz praw obywatelskich, kongresmanem Johnem Lewisem, przez most Edmunda Pettusa, aby uczcić 50. rocznicę marszu Selmy do Montgomery.

Po kilku udarach Amelia Boynton Robinson zmarła 26 sierpnia 2015 roku w wieku 104 lat. Jej syn Bruce Boynton powiedział o zaangażowaniu matki w prawa obywatelskie:

Prawda jest taka, że to było jej całe życie. z. Była kochającą osobą, bardzo wspierającą – ale prawa obywatelskie były jej życiem.

Grafiki:

Photo by Matheus Bertelli from Pexels

Related Articles

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here

- Advertisement -spot_img

Latest Articles